Her gün ağlamaktansa – son saatlerim & aşk..

Çok şey paylaştık sizlerle. Son saatler içinde yaptığım telefon görüşmeleri hayatımın düzen çizgisini bozdu, değişik duygular içine attı. Boğulmak üzereyim & gidişat hiç iyi değil, ki yaptıklarım & yapabileceklerimin en üst noktasındayım. Bu saatten sonra ne elimden bir şey gelir ne de artık gücüm kaldı… tükendi umutlarım…Acısıyla/tatlısıyla bütün duygularımızı döktük bu sayfalara ama gün geldi anladım ki, ne yazılanların bir değeri varmış sevgilide, ne de duyguların/duygularımın. Bir süre uzak durmaya karar verdim, yazmaktan/karalamaktan. Artık, sebebim olduğu zaman yazacağım, paylaşacağım. Kalın sağlıcakla & yüreğinizin sahibine emanet olun..

Bari siz, kırmayın kalbimi;

Özleyin beni…

Ben baharı getirmeye çalışırken,
Sen karları yağdırma.
Ben güneşi açtırmaya çabalarken,
Sen kara bulutları kaplatma.
Kırma seven kalbimi,
Yüreğimi kor ateşlerde yaktırma!

Sen bir umut ışığı yak,
Ben tüm dünyanı aydınlatayım.
Bırak içimdeki seni,
Nur ışığı ile donatayım.

Bana bir adım atmasan da,
Olduğun yerde dur,ne olur geriye gitme.
Ben sana koşarak gelirim,
Yeter ki yaklaştığımda, sen beni itme!

Bu kadar zor mu, sevgini göstermek?
Bu kadar zor mu “seni seviyorum” demek?
Anladım, hakkım değil senden sevgi beklemek,
Bu aşk, buraya kadarmış demek.

-emRe-