yokluğum unutturmaz beni sana & unutuldun.

Senden her vazgeçişimde, artık bu sayfa tamamen kapandı dediğimde, alıştığımda senden kalan boşluğa, tam da ileriye bakmayı beceriyorken nasıl oluyor da canlandırıyorsun kendini? Nasıl oluyor da hissediyorsun seni öldürmek üzere olduğumu? bana ilginç gelen tek şey bu.. Aramızda var olan ama bugüne kadar ikimizin de çözemediği bir çekim mi var?  ilk gidişinde de böyle olmuştu. “tamam artık bu her şeyiyle ayrılıktır” dediğimde çıkıvermiştin karşıma tekrar.

adam olmak adına nice ayrılıklara -2- & bittin içimde..

Oysa ben bunları yazmak için başlamamıştım sana. Hatırlıyor musun o ilk günü. İnsanın tanımadığı birinin masasına yaklaşıp, o tatlı gerginliği yaşayarak “merhaba” demesi ne kadar garip. Kim bilir neler düşünmüştün o an… Beni senin yanına iten şey neydi diye çok merak etmiştim zamanında. Elinde sigaran, bakışlarını bir noktada toplamıştın. Buydu belki de beni sana çeken manzara. Ben sessiz insanları, az konuşan insanları hep tanımak istemişimdir. Çok sustuklarına göre vardır anlatacakları bir şey mutlaka diye düşünmüşümdür. Neden sonra farkına varmıştım kaybolmuş bir insana selam verdiğimin. Neden az konuşuyorsun diye sorduğumda verdiğin cevap etkilemişti beni. “susturdular…” Anlıyordum. Neden diye sormaya gerek yoktu. Artık bakışlarını topladığın o noktanın yerini benim yüzüm almıştı, konuşmaya başlamıştın nihayet… “dinleyecek bir insan buldum” diyordun yada buna inanmak istiyordun.

kabadayı – kahkaha & hüzün..

Dün “Kabadayı” filmine gitmeye karar verdik. Film hakkında daha öncesinden az-çok bilgim/iz vardı, fakat tam anlamıyla senaryonun işleyişini bilmiyordum/k. Başlarda pek anlayamadığım filmin devam eden dakikalarında daha bir güzel hâl almaya başladığını gördüm..

adam olmak adına nice ayrılıklara -1- & intikam..

Bir gün daha çaldım sensizlikten. Zor da olsa vurdu saat gece on ikiyi… Şimdi önümde yeni bir sensizlik var. İçinde, beni neyin beklediğini bilmediğim yirmi dört saat daha var… Sonra o da geçecek… İşte böyle kovalayacak birbirini yarınlar. Derken unutucağım seni, unuttuğumun farkında bile olmadan. Doğrusu da bu zaten, aksi halde hatırlamış olur insan. “onu unuttum” demek bile hatırlamaktır. Bu cümleyi aklıma getirmeyecek derecede unutmalıyım seni. izin kalmamalı…