yalnızlık ~ korkma benden ~ soru işareti (?)

yine üzerimde (kocaman) bi yalnızlık bu akşam.. sanırım buhran’a az kaldı, ha geldi – ha gelecek.. ha, sen yalnızlık nedir bilir misin ki? (off, benimki de soru işte.. yoksun ki sen, kimsin ki? nereden bileceksin ki? hem bilsen, şimdiye on kere gelirdin dii mi?) sakin, sessiz akşamlarında yanına sokulup kulağına fısıldayan, acı verirken özgürlüğü tattıran.. -‘aşk acıtır’, demişti birileri-.. hissedebilir misin onu? tatlı bir rüzgar yada titrek ellerden çıkmış birkaç kırık nota.. ürkek bir dişiye dokunmak ve her temasta biraz daha kızaran yanaklarının sıcaklığını hissetmek.. saklayabilir misin peki? gölgelerle köşe kapmaca oynayan bir çocuk gibi, nereye koştuğunu bilmeden.. (koşabiliyo musun sen ya, merak ettim?)

tamam tamam, artık sormayacağım sana.. sormayacağım! çünkü biliyorum ki cevap vermeyeceksin,. kendimize söylemekten korktuğumuz her şeyi sana tekrar hatırlatsam da konuşmayacaksın.. (aman be! konuşma, hıh..) artık ne sıcak bir nefes nede yumuşak bir dokunuş var.. ne gece kadar kara saçların nede kan kırmızı dudakların var artık.. (olmasın, istemez.)
tamamen yalnızım işte.. peki sen, mutlu musun? hayallerimde var olmuşken, yine onların en kıvrak ve rengarenk özlerine geri dönüyorsun.. (ait olduğun yere git..) seni benden, beni kendimden alırken bu çelişki niye? ellerimde soluyor (hiç göremediğim) yüzün! kahpe bir rüzgar savuruyor küllerini yüzüme, bunu hak etmiyorsun!

ay’ın solgun & güneşin o ışıl ışıl ışığı aydınlatırken yüzümü, bir şunu biliyorum ki sen ölmedin (yoksun ki sen, nasıl öleceksin?) ve ben var oldukça, o özden sürekli dışarıyı dinleyeceksin.. (korkuyosun benden, biliyorum. yakınıma yanaşmaya korkuyorsun! yemem seni be, merak etme!) belki düşünceli, belki kızgın, belki de hafif bir tebessüm olacak yüzünde, bana hiç göstermediğin.. beklide bir sigara yakacağım o an, küllerini savuran o kahpeye doğru.. (buradaki kahpe isyanı; yaşayamadıklarıma.)

hissetmek güzel, seni ve sensizliği.. acı -vücudumu delip geçen onlarca bıçak gibi-, şehvet -en arzulu anlarında bir bakirenin yatağında olmak gibi- ve gerçek -suratıma çarptığın her keskin tokat gibi-.. (acıtıyosun her defasın da beni..)

bekle, biliyorum bir gün mutlaka kapını çalacağım güzelliğim.. bekle ki, seni bıraktığım yerde bulabileyim, bekle ki dokunuşlarımda ki sen ol, bekle ki nefesin nefesime karışsın, bekle ki seni bulayım ve o gün serin bir meşe gölgesinin altında sevişmeliyiz seninle, ilk defa.. (tamam tamam, sen kızma yeter ki; herkimsen & neredeysen, al söylüyorum işte; seni seviyorum..)

ey umut! utandırma beni.. serme yorgun dalgalar gibi, keskin çakıl taşlarına sendeleyişimi.. bir sevgi kırılmasısın belki de, bir boran.. izlerimi silen tipi.. üzülmüşlüğümle göz-göze iken, bakma öyle.. yanaklarımda acıyor hala, gözlerinin sıcak izi.. kuralsız bir sevgi, umudumu da yoracaksa eğer, bir çift kumrunun sarılışını bağrıma bastırır gibi, ayrılık da yakışır bana! bir kavga da, ölüm de yakışır bana!