cüzdanımda resmini buldular – gelme-din..

gözlerin hep o uğursuz mevsimde girdi;
penceremden içeri.
önce duvarlarda, sonra yastığımda
ve nihayet evimin her köşesinde fark ettim seni..
sokaklara düştüğümde
yanımdan geçen sendin..
sendin caddelerde yürüyen
konuşurken insanlarla ordan burdan
gülümsediğim yüzlerde beliren yine sendin..
o kadar çok gördüm ki seni başka suretlerde
kaçarsın diye korkundan
adam akıllı bir -merhaba- diyemedim..

yokluğun beni hiç rahat bırakmadı.
ben ne zaman sevsem

seni bekliyorum, buğulu camın önünde.. Dino Abim’e!

Dino (Halil) Abim için Hatice Kelleli hanımefendi`nin seçtiğim güzel bir şiir`i.. Umarım abim’in biraz da olsa güncesindeki duygu/dü$ünceleri anlatabilmi$imdir..
sevgiler – saygılar..

hani olur ya!
düş yorgunu bir martı gelir de hatırlatırsa beni
“ziyan ömürler kucağında
kendine has ölümler büyüten
bir deli çocuktu” dersin…
hadi git şimdi
git ki gözlerine “ayrılık” değmesin…

hala bıraktığım gibi misin? – beni bıraktığın gibi mi?

Hala unutmadım ihanetini, kalbimin kıyamet alametini.. Vereyim de al-git emanetini, söylesene hangi kurşun senindi?

Ola ki yürürüm bir başka aşka
Ya da yürürüm mavi olmayan bir gülüşe
Unutma ki tek aşk olduğum sensin
Aşık olduğum değil
Karanlıkla süzülüyor içime yıkım
Dur diyorum, yıkılıyorum
Uçurumları baş ucuma koyuyorum sonra
Okşuyorum rüzgarda saçlarını
Sıcak ılık bir koku siniyor yüreğime
Gitme diyorum, düşüyorum

adam olmak adına nice ayrılıklara -2- & bittin içimde..

Oysa ben bunları yazmak için başlamamıştım sana. Hatırlıyor musun o ilk günü. İnsanın tanımadığı birinin masasına yaklaşıp, o tatlı gerginliği yaşayarak “merhaba” demesi ne kadar garip. Kim bilir neler düşünmüştün o an… Beni senin yanına iten şey neydi diye çok merak etmiştim zamanında. Elinde sigaran, bakışlarını bir noktada toplamıştın. Buydu belki de beni sana çeken manzara. Ben sessiz insanları, az konuşan insanları hep tanımak istemişimdir. Çok sustuklarına göre vardır anlatacakları bir şey mutlaka diye düşünmüşümdür. Neden sonra farkına varmıştım kaybolmuş bir insana selam verdiğimin. Neden az konuşuyorsun diye sorduğumda verdiğin cevap etkilemişti beni. “susturdular…” Anlıyordum. Neden diye sormaya gerek yoktu. Artık bakışlarını topladığın o noktanın yerini benim yüzüm almıştı, konuşmaya başlamıştın nihayet… “dinleyecek bir insan buldum” diyordun yada buna inanmak istiyordun.