varlığının özeti (belki) – son günlerim & bunalım (gibi..)

Kısa bir aradan sonra tekrar siteye b`şeyler eklemek geldi içimden ve “Okan Savcı” üstadın bir şiirini paylaşmak istedim. Şiir, benim bu aralar (güncemde) yaşadığım bunalım, çöküntü & düşünceleri anlattığı için özellikle bu eseri seçtim. Son günlerimde sıkıntı(lar) içindeyim, kısaca bunalımdayım diyebiliriz. :) Asker’e hazırlık, (sevdiklerimden ayrılma, askerliği yapacağım yerin hala belli olmayışı, askerliğimin nasıl geçeceği düşünceleri,.. ) ve mart ayında olacağım ameliyatın beynimi bulandırışı, vs.. Ama herşeye rağmen yine buradayım. Ama n’olacak bu gidişatın sonu, bilmem.. Neyse, sizi şiirle baş-başa bırakayım, kalın sağlıcakla..

Sevgiler – saygılar,..

yalnızlık portesi & çocukluğumun katili..

Sen, hüznümün ressamı
Gidişinle yüzümde bıraktığın asık suratlı resmi..
Ve yalnızlığın portresi bedenimi
Sevda yokuşundaki kırık merdivene astın..

Hangi dağda ceylan ölse,
Sisini kaybetmiş sinsi bir yağmur
Gelir yaralarıma damlar..

Ve gözlerindeki merhemi yanlış aşklara sürdüğünden beri,
Vicdanı körelmiş paslı bir hançer

çabuk unuturum seni..

kızıla kesmiş bir akşam üstüydü
ümitler epeydir birikmişti içimde
sonbahardı..
Bursaydı..
o sevdiğim toprak kokusu vardı teninde,
yağmur sonrası..

saçlarının ıslaklığı geçmemişti daha
ve merhaba diyen dudağına değiyordu,
eylülün gözyaşları..

gerçekler ölsün, hayaller yaşasın | gecelerime gelme..

İşin kolayına kaçmadım, uğruna ölmedim yani.. Uğruna ölünecek sandığım biri için yaşadım hep, sen bunu bilmedin.. Ben bir bakışına, bin anlam yükledim.. Sen aşk’a kestirmeden gittin.. Bir hayatın özetini bırakıp avuçlarıma.. Ve gidiyorsun.. Bana karanlığın ne olduğunu öğretmeden, bütün ışıklarımı söndürüyorsun.. Bu cehennem cinayetlerini işliyorsun, sonra da buna intihar süsü veriyorsun.. Yazıklar olsun! Susuyorsun..

Kırgınlığımı,
Ölgün tebessümlerinde sakla..
Ve akla hayal kırıklıklarımı,
Taze düşlerinde.
Artık…
Artık uyandığında sersem gülüşlerim
Değmeyecek gözlerine..

BAVULUMU İYİ KAPA…