ceyhun yılmaz & uyku(suz) & nereden bileceksiniz.

merhabalar,..ne uyku var bu aralar (uyuyabildiğim) ne de sevinç/mutluluk, falan-filan var (yaşayabildiğim).. bu aralar hep boktan & bunalım, hüzün dolu. bunlara sebep mi? sebepsiz yaşıyorum ben bütün herşeyimi. çünkü, yaşadığım onca mutsuzlukların, yenilgilerin, ezikliklerin ardından hep -sebep-`ler, -belki-`ler çıkageldi. hiç yalnız bırakmadılar, sağolsunlar :) şu an ki hayatım hakkında bir çözümlemeye girmeye kalkışsam, inanın içinden çıkabilecek kadar sağlam bi’beyin`e sahip değilim. o yüzden, herşeyi şimdilik akışına bırakıyorum (zaten başka b’şey gelmez ki elimden) ve hayatıma devam ediyorum.. öyle dolanırken arşivim arasında bi şiir’e rastladım,.. şiir; Ceyhun Yılmaz abimizin. şiir, tam da bugünüme yazılmış gibi. kim bilir, bu şiirin hikayesi neydi, neden yazıldı? şöyle ki; o şiir yazılırken kim düşünülüyordu? kaç gözyaşı döküldü papiruslara? belki de dökülmedi o gözyaşları.. belki.. kim bilebilir ki, kim?

size göre sabah, bana göre hala gece olan şu gün tüm sevenlere, sevilenlere, size, ona, şuna, buna, bize herkese hayırlı olsun..

herkesin uyuduğu bu saatte uyumadım bile,
uyku tutmadı.
yüzüme sürdüğün elin..
sıcaklığı hala duruyor yanağımda desem?
durmaz!
çok gözyaşı aktı üstüne.
o ellerin üşüdü mü bensiz desem?
üşümez!
kim bilir, kimi ısıtır yine..
ne acı bu hayat!
bana kalsaydı sıcaklığın?

seni yaşamak & son mektup – giden gider..

Merhabalar,..

Bugün, “son mektup“ adlı $arkıyı dinlerken; kah hüzünlendim, kah eski günlerime gidip tebessüm ettim.. ama $öyle bi eski günlere dönünce, neler ya$amı$ız, neler geçirmi$iz; daha net görebiliyorum bugün.. bugün ki aklımla daha mantıklı $eyler yapabilirmi$im diyorum kendimce.. pi$manlık duyuyorum belki, belki de ba$ka bir$eydir bunun adı; bilemiycem.. farklı hisler içindeyim.. bu iyi midir, kötü müdür? onu da bilemiyorum,.. ama iyiye doğru enazından birkaç adım atabilirsem kendim ve herkes için daha güzel günlere ışık olacağını seziyorum.. umarım, hatta ummaktan da öte; in$allah olur & mutluluk bizi de bulur :)

Kaç gözyaşı eder ki kader bizde?

Her yakardığımda seni Tanrıya,
Bir damla gözyaşı düşer..
Seni yazıp, gözyaşı biriktirdiğim bukutlardan,
Sevdan için göğe açtığım avuçlarıma..

Sevinç diye müjdelediğim geri ödemeli umutların adresi hüzünse,
Söyle, O ağlıyorsa Tanrım,
Bastırılmış isyanlarım bil ki kader’e.
Kaç gözyaşı eder ki kader bizde?
Söyle tanrım, neyse bedeli hazırım ödemeye..
Soğuğunda bırakıp ayrılığın,
Bahşedip ateşe versende dünden kalma umutlarımızı,
Değmez yakmaya,
O ateş bile söner..
Ezberlenmiş hicranla kirlettiğimiz bulutlar ağladığında.
N’olur tanrım, mahkum ettiğin sıratın soğuk yalnızlığında,
Eğer ölürsek ikimizde,
O üşümesin diye, fazladan toprak at üstümüze..

E : Hala ilk gün ki gibiyim biliyor musun?
Gün gün arttı sana olan sevgim… Hani aşk biterdi “N” ?

N : Bize yalan söylemişler…
Bir gün yaşlanacağım..
O zaman da sevicek misin beni ?
Söz mü?

E : SÖZ!!!

-emRe-

kendine iyi bak…

bir sigara yaktim önce,
sonra bir du$ aldim,
hüzünlerimden arinmak icin.
VE icimi döktüm beyaz bir kagida,
kara kalemle!
yeni aldigim $iir kitabini okudum,
onun üstüne bir ilham geldi,
bir $iir yazdim senin gidi$ine,
bitmedi-yetmedi;
bu $iiri de yazdim bu gece..
yazarken dü$ündüm,
karar verdim sonra;
bu sana son $iirimdi!
ve sana hic söylemedigim bir$ey geldi aklima;
KENDİNE İYİ BAK…

-emRe-