yalnızlık işte.. (ne beklenir ki?)

selam bunalım. (neden böyle başladım, bilmiyorum. yani soranınız olursa falan diye şe’ettim.. üff.. neyse, başlıyim bari. )

önceleri evde hep yalnız kalmayı isterdim.. ama bugün yalnızlık nefesimi kesiyor. hiçbir ses duymak istemiyorum.. ışık görmek istemiyorum.. sanki başım çatladı-çatlayacakmış gibi bir ağrı var üzerimde.. kesik kesik nefes alıyorum.. nefes alıp verirken çıkardığım sese bile tahammülüm yok.. hiç ama hiç birşey istemiyorum bugün! sanki hayatımdan herkes birer birer kayıp gidiyor.. ya da ben mi sırtımı çeviriyorum onlara acaba? (poff, bilinmezliklerdeyim yine.) çabalamayı bıraktığım andan itibaren herşey yeniden başladı.. keşke iyi bir başlangıç olsaydı, sanki yine o dinmeyen sessiz vakitlerdi başlayan.. (böyle yazıları yazarken, neden içimden sürekli ağlamak geliyor yaa? sıkılıyorum kendimden.) tenime kimse dokunmasın çok acıyor.. çok hassasım bugün. gözlerime baksan ağlayacağım, kafam yerden kalkmıyor.. susma! lütfen..

sana şiir yazamıyorum | yazmıyorum & ölü(m)..

Tenime gözlerinle bir resim çizdim.. Bir kuş koydum göğsünün sol köşesine, öyle yalanlarla kandır ki onu; uçmasın bu dünyanın sahte gerçeklerine.. Belki sakinleşir bu yer-küre, biter sevgi kısırı insanlar.. Bulanmadan masumiyeti gökyüzünün, çocuk ol; GEL benimle..

Ben senin şiirini neden yazamıyorum. Neden istediğim gibi bitmiyor sonu. Buruşturup buruşturup atıyorum kağıtları. İlk kez oluyor bu. Daha önce bir insanda bu kadar tıkandığımı hatırlamıyorum. Varlığın nasıl içime sinmediyse yokluğun da kağıda sinmiyor.. O yüzden mi acaba kalemde güzel durmayışın? Oysa yazacak çok şey var..

adam olmak adına nice ayrılıklara -2- & bittin içimde..

Oysa ben bunları yazmak için başlamamıştım sana. Hatırlıyor musun o ilk günü. İnsanın tanımadığı birinin masasına yaklaşıp, o tatlı gerginliği yaşayarak “merhaba” demesi ne kadar garip. Kim bilir neler düşünmüştün o an… Beni senin yanına iten şey neydi diye çok merak etmiştim zamanında. Elinde sigaran, bakışlarını bir noktada toplamıştın. Buydu belki de beni sana çeken manzara. Ben sessiz insanları, az konuşan insanları hep tanımak istemişimdir. Çok sustuklarına göre vardır anlatacakları bir şey mutlaka diye düşünmüşümdür. Neden sonra farkına varmıştım kaybolmuş bir insana selam verdiğimin. Neden az konuşuyorsun diye sorduğumda verdiğin cevap etkilemişti beni. “susturdular…” Anlıyordum. Neden diye sormaya gerek yoktu. Artık bakışlarını topladığın o noktanın yerini benim yüzüm almıştı, konuşmaya başlamıştın nihayet… “dinleyecek bir insan buldum” diyordun yada buna inanmak istiyordun.

adam olmak adına nice ayrılıklara -1- & intikam..

Bir gün daha çaldım sensizlikten. Zor da olsa vurdu saat gece on ikiyi… Şimdi önümde yeni bir sensizlik var. İçinde, beni neyin beklediğini bilmediğim yirmi dört saat daha var… Sonra o da geçecek… İşte böyle kovalayacak birbirini yarınlar. Derken unutucağım seni, unuttuğumun farkında bile olmadan. Doğrusu da bu zaten, aksi halde hatırlamış olur insan. “onu unuttum” demek bile hatırlamaktır. Bu cümleyi aklıma getirmeyecek derecede unutmalıyım seni. izin kalmamalı…