SEN, umutlarım – rüyalarım & kader..

Sen, seni sevdiğime dair cümleler kurarken içinde,
Ben tüm ışıklarımı söndürdüm.
Yalnızlığımı görmemek için gittiğin akşamdan bugüne,
Bilmezsin; her gidişin kurşunlayıp yüreğimi,
Sattırır hayallerimi bin öfkeyle.
Gidişin izin vermez gece olunca gözlerime,
İçinde “sen” olan yeni rüyalar alırım diye,
Kader daha kaç vakit ayrılık ezberinde bilinmez ama;
“Sen” yüklü acılarımdan azad olurum diye,
Yükledim tüm umutlarımı günahsızın birine.
Gerçek vurmadıkça yüzüne,
Umutlarım & ben vazgeçilmez intihar eylemlerinde..

Gelmeden sensizlik saati;
Al götür buralardan.
Terk-i diyar edelim bizim olmayan sahte kenti..

-emRe-

büyüdüm..

Herhangi bir ülkenin, herhangi bir insanı olsa da
Her çocuğun ana dilidir ağlamak
Beni bir kez güldürmedin ya
Demek ki ben seni, doğarken sevmişim!
Terk edilmeyi hak edecek kadar masumdum
Çünkü; benim aşklarımın hiçbirinde,
domuzdan elde edilmiş herhangi bir katkı maddesi olmadı
Ve sana yazdığım hiçbir şiirde, sanal aşk uygulaması yapılmadı!
Ben seni, bağıra bağıra sevdim…
Her çocuğun ana dilidir ağlamak.
Söyle; sen doğarken ağlamadın mı!?