bu aralar bi söz’dü tutturduk gidiyordu.. (bkz; herkimsen & neredeysen; seni seviyorum)

herneyse, uzatmadan direkt mevzuya dalacağım.. şöyle ki;

sanırım bugün tanıştığım güzel bayan bunu duymuş olacak ki, -buradayım- dedi.. beni takip mi ediyordu da bunu böyle söyleme gereği duydu, yoksa içinden gelerek mi? sorarsam eğer, abes kaçacağını düşündüm, sormadım; öğrenemedim & hala meraktayım.. fakat, eğer sormuş olsaydım “beni daha öncesinden biliyor muydun? ya da “şuradaki yazımı okudunda mı bana böyle bir cevap veriyorsun?” deseydim & alacağım cevap “yoo, hayır.. ne alaka?” gibi bir cevap olsaydı, mevzuuyu taa en başından anlatmaya başlamak zorunda kalıcaktım.. -ki, bu da ilk tanışma faslı konuşması için pek de hoş bir diyalog değil, gibime geliyor..

neyse, tanıştık işte. adını şimdi söylemeyeceğim, siz de sormayın zaten.. (ortada fol yok yumurta yok neyi açıklıcaz, dii mi? ama baş harfi; -B- ) hoş bi muhabbet ettik (hoşlaştım yani :p), kahve içtik (ben şekerli, o sade -kafein manyağı gibime geldi- :d ) bol bol seyrettik birbirimizi.. (ben daha çok seyrettim :p) gerçi genelde o kaçırdı gözlerini benden.. sonra, “kalkalım mı?” dedi, ben de; “sıkıldıysan, evet..” dedim.. “yoo, sıkılmak değil de, oksijenimizin bize direkt geldiği b’yerde oturmayı buraya yeğlerim.” dedi.. (düzgün bi cümle kurmuştu, onun hakkındaki düşüncelerim git-gite güzelleşti.) ben bi an bi eziklik hissettim üstümde (nedensiz) ama hemen toparlandım. :) “tamam o halde, kalkalım.” dedim.. sonra, fiş’i aldım, gidip hesabı ödedim (bu arada 2 kahve 12 ytl! yuuh be kardeşim, ne bu fiyat böyle.. b’daha buraya gelirsem, düüüt düüt..) sonra çıktık, gezdik-tostuk.. paso tanımaya çalıştık birbirimizi.. tanıdım da sayılır, az-buçuk.. -eh, biliyosunuz zamanla bu tarz şeyler..- neyse, yoruldu bizimki heralde ki eve gitmem lazım, dedi.. ben de hava kararmadan eve girmem lazım, yoksa babam kızıyo dedim ahea :) o otobüsüne bindi, evine gitti.. bense eve yürüyerek geldim.. (b’sebebi yok, farklılık olsun diye sadece.)

-haa, bir de; nasıl tanıştınız falan deyip durmayın, o diyaloglarla hiç hoşlaşmıyorum.-

“cumartesi günü tekrar buluşuruz belki, ararım seni..” dedi ve gitti,.. şimdi cumartesi gününü bekliyorum.. düzgün b’hayata belki adım atarım böylelikle.. belki de, eski hayatıma aynen devam. :) herşey cumartesi günü belli olucak, hayırlısı diyelim ve şöyle bitirelim;

herkimsen & neredeysen; seni seviyorum..

önceleri evde hep yalnız kalmayı isterdim.. ama bugün yalnızlık nefesimi kesiyor. hiçbir ses duymak istemiyorum.. ışık görmek istemiyorum.. sanki başım çatladı-çatlayacakmış gibi bir ağrı var üzerimde.. kesik kesik nefes alıyorum.. nefes alıp verirken çıkardığım sese bile tahammülüm yok.. hiç ama hiç birşey istemiyorum bugün! sanki hayatımdan herkes birer birer kayıp gidiyor.. ya da ben mi sırtımı çeviriyorum onlara acaba? (poff, bilinmezliklerdeyim yine.) çabalamayı bıraktığım andan itibaren herşey yeniden başladı.. keşke iyi bir başlangıç olsaydı, sanki yine o dinmeyen sessiz vakitlerdi başlayan.. (böyle yazıları yazarken, neden içimden sürekli ağlamak geliyor yaa? sıkılıyorum kendimden.) tenime kimse dokunmasın çok acıyor.. çok hassasım bugün. gözlerime baksan ağlayacağım, kafam yerden kalkmıyor.. susma! lütfen..

(herkimsen & neredeysen; seni seviyorum..)

 ~ bileniniz vaaaaar mı? ~ :p

 (yalnız; google’dan, ek$i sozluk’ten, $urdan-burdan bulduğunuz cevaplarla gelmeyin. kendiniz olun biraz be! :} )

tamam tamam, artık sormayacağım sana.. sormayacağım! çünkü biliyorum ki cevap vermeyeceksin,. kendimize söylemekten korktuğumuz her şeyi sana tekrar hatırlatsam da konuşmayacaksın.. (aman be! konuşma, hıh..) artık ne sıcak bir nefes nede yumuşak bir dokunuş var.. ne gece kadar kara saçların nede kan kırmızı dudakların var artık.. (olmasın, istemez.)
tamamen yalnızım işte.. peki sen, mutlu musun? hayallerimde var olmuşken, yine onların en kıvrak ve rengarenk özlerine geri dönüyorsun.. (ait olduğun yere git..) seni benden, beni kendimden alırken bu çelişki niye? ellerimde soluyor (hiç göremediğim) yüzün! kahpe bir rüzgar savuruyor küllerini yüzüme, bunu hak etmiyorsun!

ay’ın solgun & güneşin o ışıl ışıl ışığı aydınlatırken yüzümü, bir şunu biliyorum ki sen ölmedin (yoksun ki sen, nasıl öleceksin?) ve ben var oldukça, o özden sürekli dışarıyı dinleyeceksin.. (korkuyosun benden, biliyorum. yakınıma yanaşmaya korkuyorsun! yemem seni be, merak etme!) belki düşünceli, belki kızgın, belki de hafif bir tebessüm olacak yüzünde, bana hiç göstermediğin.. beklide bir sigara yakacağım o an, küllerini savuran o kahpeye doğru.. (buradaki kahpe isyanı; yaşayamadıklarıma.)

hissetmek güzel, seni ve sensizliği.. acı -vücudumu delip geçen onlarca bıçak gibi-, şehvet -en arzulu anlarında bir bakirenin yatağında olmak gibi- ve gerçek -suratıma çarptığın her keskin tokat gibi-.. (acıtıyosun her defasın da beni..)

bekle, biliyorum bir gün mutlaka kapını çalacağım güzelliğim.. bekle ki, seni bıraktığım yerde bulabileyim, bekle ki dokunuşlarımda ki sen ol, bekle ki nefesin nefesime karışsın, bekle ki seni bulayım ve o gün serin bir meşe gölgesinin altında sevişmeliyiz seninle, ilk defa.. (tamam tamam, sen kızma yeter ki; herkimsen & neredeysen, al söylüyorum işte; seni seviyorum..)

ey umut! utandırma beni.. serme yorgun dalgalar gibi, keskin çakıl taşlarına sendeleyişimi.. bir sevgi kırılmasısın belki de, bir boran.. izlerimi silen tipi.. üzülmüşlüğümle göz-göze iken, bakma öyle.. yanaklarımda acıyor hala, gözlerinin sıcak izi.. kuralsız bir sevgi, umudumu da yoracaksa eğer, bir çift kumrunun sarılışını bağrıma bastırır gibi, ayrılık da yakışır bana! bir kavga da, ölüm de yakışır bana!

ah -bunalım-, bir bilsen; ne zor sana yazmak.. senden kaçmak -aslında kaçamamak- yine sana sığınmak..

her yeni gün gibi bugünün diğerlerinden farklı olacağı inancı olmasa nasıl çekilir bu hayat şaşarım. elimizde boz-yaplar var çocuklar gibiyiz bir şeyleri bozup bozup yapma derdindeyiz hep.. gençlik elden gitmeden, yapacak işler tükenmeden acele etme zamanı şimdi.. geç bulduklarımızı erkenden kaybetmeden, onlara daha da sarılma zamanı şimdi..(“ne bulduk ki, ne kaybedelim?” soru ampülü yandı kafamın üstünde, korkmayın; söndürdüm. soru & cevaplara zaman ayıramam şu an..)

günlerim ne çabuk geçiyor.. tam yeni güne alışayım derken birden gecenin geç saatine adımlıyorum ve yeni güne yetişemiyorum. -hep sitemim zaman’a, nedense-..

bugünlerde daha içime kapanır oldum, kendimi; sahile, kitaplara ve dinlediğim müzik/müziklere verdim. hergün çaldığım parçayı (gülnaz ~ esmer meleğim / bence dinlemelisiniz. ben hoşlaştım, umarım siz de hoşlaşırsınız.. yoo, ummuyorum. ummaya da zamanım yok -galiba-) farklı ritimde çalıyorum şimdilerde.. okuduklarımı tekrar tekrar özümseyerek okur oldum -hiçbirşey anladığım da yok gerçi-.. hayatıma girenleri ve hayatımdan geçenleri daha bir seçer oldum ki, sormayın.. -belki de güvensizlikten, kim bilir?-..

yaşam süremizin sınırlı olması ve ölümün olması ne güzel.. yoksa anlam arayışımız, peşinden koştuğumuz düşlerimiz olurmuydu hiç? (-bence; cıks, olmazdı.)

geçici sığınaklardan kuytulup, betonarme yapılar inşa etme zamanı geldi geçiyor bile.. -ben nerdeyim? sığınak nerde? betonarme ne ya? nereye gidiyoruz? üff.. bilmiyorum. belki de, bilmek istemiyorum. amaan, boşversenize.. nerde kalmıştık?-

heh, evet; insana ne çok huzur veriyor vedalaştığı sevgilinin ardından bakması ve ardından en güzel & en dayanılmaz olsa da vedaların damakta, sohbetlerinse dudakta bıraktığı tat olduğunu bilmesi ve bunu farkedebilen bir gönlü verdiğinden Rabbine şükredebilmesi.. (Ya Rab, şükür sana..)

yazabilsem kırık döküklüğümü, ahh yazabilsem! hödüklüğüm geçti sanki bugünlerde -ama sanki-.. yeniden yollara vermek zamanı kendimi -üff, bak yine zaman-.. ne güzel, insanın sevdaya yelken açması ve kendisini bırakabilmesi.. (bazen insanın kendine yalan söyleyesi geliyor, n’apiyim? yalan, hiç de güzel değil.. her sözüme inanıyo musunuz ki? -sanmam-..)

Ah -bunalım-! tüm fırtınasına rağmen hayatın, tutunabiliyorsam biryerlere bir yerinden senin ve dostların payı büyük.. seni unutmamak gerek ve ara verdikten sonra kaldığın yerden devam etmek gerek..

iki satır birşey yazayım dedim yine çağladı virane gönül. (sanırım patlamaya yer arıyorum.)

şu beynimin içinde dolaşıp durdukları halde kuyrukları asla birbirine değmeyen kırk tilki var ya.. işte onların otuzdokuz’unu bir araya toplamayı başardım.. ama ne kadar uğraşırsam uğraşayım, birini yakalayamıyorum.. (zaten bir yakalayabilsem, -sansürlü hali; düüt düüüüt-..)

puf.. tamam tamam, çok konuştum biliyorum.. şimdilik gidiyorum, yine gelirim..

-emRe-

işte şimdi tam bu noktada takılıp kalıyorum.. dinlediğim şarkının sözlerine mi kaptırdım bir an yoksa bambaşka fikirlerin içinde yüzerken mi buldum kendimi bilmiyorum.. tek bildiğim akşam akşam üzerime çöken bu matem havasından kurtulmak istediğim..

sanırım denizi özledim bu sıra.. öylesine bakıp saatler geçirmeyi, sahildeki banklardan birine oturup sigara içerek martıları izlemeyi ve belki de o nefret ettiğim yosun kokusunu doyasıya içime çekmeyi özledim. özlem duyduğum her şey keşke bu kadar somut ve açıklanabilir olsa.. garip, bir insanlık güdüsü olsa gerek tüm bunlar. özlemek, sıkılmak, beklemek, sabretmeye çalışmak ve sonra sabretmek, aşık olmak, sessiz bir şekilde hayallere dalmak ve sonsuz bir boşlukta tüm bu duygularla yoğrulmuş bir hamur olup tekrar dünyaya düşmek. hem de en işlek yerinin ortasına adeta gökten zembille düşmek.. o kadar can yakıcı ki bu, daldığım sonsuz hayallerden beni kaldırıp gerçekliği adeta suratıma sert bir tokat gibi çarpıyor..

bilmem bilir misin, her kimsen ve bu saçma sapan satırları okuma sabrını gösteriyorsan beni anlayabilecek biri olmalısın ya da gerçekten tanıyan biri.. aslında bu ikisinden biri değilsen bile -seni seviyorum-.. nedensiz yere ve hiç olmadığı kadar içten söylüyorum bunu. hayır, dalga geçmiyorum. aksine sana sarılıyorum her kimsen. bak, seninle bir anlaşma yapalım ne dersin? sen bana beni anlat ve kim olduğunu söyleme. ben seni arayayım ve bulmaya çalışayım.. belki de her ikimiz şu rutin hayatımıza az da olsa bir renk katarız. sakın yanlış anlama beni. sanma ki bu kadar şey sadece küçük bir oyun için.. aslında biliyor musun bu bir oyun değil. bu olsa olsa kendi kendime bir isyan. belki biraz acımasız, belki de yalvarırcasına, bilmiyorum. ne biliyorum ki? ah, evet bildiğim bir şeyler var elbette. biliyorum ki içimde bir yerlerde aşk var. uzun zaman önce hiç var olmayan ve olamayacak bir kadına duyulan aşkın gerçek bir sahibi var artık. Kim mi? Madem bu satırlar ve tüm bu saçmalık kendime yazılıyor, bırak o da bana kalsın. -inan, kendimi (seni) kandırıyorum, öyle biri yok!-

“- Her neyse, bu kadar itiraf ve iç hesaplaşma yeter. birazda sen kendinden bahset bana.
- Kim, ben mi?
- Evet sen.
- madem kendine yazıyorsun bunu, ne anlatayım sana?
- Bilmem, anlat işte ne varsa.. beni bana anlatan ben ol içimdeki. bunu şu ana kadar kimse yapmadı biliyorsun sende. Belki de yapmayacak ve belki de hayatım boyunca seninle bir daha böyle konuşamayacağız.

- Ah, duygu sömürüsü yaptığının farkında mısın? kendine gel ve şu miskinliği at üzerinden.
- Sanırım haklısın…”

ne diyorduk, nerede kalmıştık? hatırlamaya pek de gerek yok gibi aslında. Güneşin doğduğu her sabah rüzgarları bekleyen ve battığı her akşam rüzgar olup giden bir adam var.. şimdi hangi rüzgarla sevişiyor peki, nerede? aslında hiçbir önemi yok bu yalan gerçekliğin. daha doğrusu yalan bir gerçeklikte kaybolan ve yolunu bulmaya çalışırken her döndüğü köşe başında yeni bir ayrımla karşılaşan bizler için anlamsız bir arayış bu.. kör bir bıçak yarasına tuz basmak gibi haykırış dolu ve aşkın eline dokunmak kadar tatlı bir terlemeyle kaplı her şey aslında.. önemli olan yorumlamak her şeyden önce. siyahı ve beyazı, sevgiyi ve nefreti, suskunluğu ve öfkeyi, beni ve seni ayırt etmek tam anlamıyla. ah, evet sen & ben. şuan yüzüme yayılan hafif tebessümün anlamından haberin yok.. ama bir gün olacak elbet. çünkü elbet bir gün her kim olursan seninle tanışacağız. kader mi? hayır kesinlikle değil. bu sadece bir his, bir içgüdü ve belki bir umut.. sonunda kelimelerin dönüp dolaşıp geldikleri ıssız bir liman burası, umut.. her şeyin başında ve sonunda yeşeren bir kardelen adeta. engeli olmayan tek duygu ve gözyaşıyla dolu her bir gülümseme o. içimde var olan her aydınlık şafak misali, söyleyebileceklerim şimdilik bu kadar. artık kelimeler ve sözler senin, (herkimsen & neredeysen) seni seviyorum..

-emRe-

yokluğun beni hiç rahat bırakmadı.
ben ne zaman sevsem
ya da sevmeye kalksam birini
araya girerdi gölgen,
azılı bir katil gibi.

kim öpse beni
ya da kim benimle sabahı bulmaya kalksa,
o terli gecenin sonunda
hep yüzümde görüyorlardı gözlerini..

geceyi paylaştığım her hangi birinin
yüzüme bakıp;
-seni geçmişinden kıskanıyorum- deyip
bana sırtını dönmesi bu yüzdendi belki?

seninle aşkı yaşarken aklıma gelen
o septik düşünceler
senden sonrasında hiç rahatsız etmedi beni.
her hangi bir şüphe duyduğumda
ya da beynime -acaba- diye bir soru düştüğünde
hiç oralı olmadım.
yani işkillendiğimde sevdiğime karşı
kendimi hiç yormadım…
gittim ilk önce ben aldattım!

artık yorulmuştum
güvensizliğe karşı soruların cevabını aramaktan!

bu günahım senin omzuna kaydedildi N….’im!
çünkü sen bana,
insanlara güvenmemeyi öğretmiştin.

~~~~~~~

senden sonra yasadığım ilk sevdada
bayağı zorlandım..
yani zaman aldı başka dudaklara alışmak
ya da başka bedenlerde yeniden doğmaya çalışmak.

güzelliğinle donattığım albümü kıskandılar
evet kıskandılar geceleyin yüzüme yansıyan gülüşünü.
seni onlara anlatamadım
sustum sadece..
cüzdanımda dün gece resmini buldular.

~~~~~~~

ben..
yani ben terlemek istemezdim
başka bedenlerin içinde..
ah sevdiğim,
beni; benim bile hoşuma gitmeyen gecelere sürükledin
oysa sadece seninle bulmak isterdim şafağı,
seninle uyanmak isterdim
en güzel sabahlara!
olmadı N….’im!
şimdi başkaları günaydın diyor bize her sabah..

~~~~~~~

tahmin edemeyeceğin kadar yorgunum,
sevmeler ve sevilmeler
bana göre değil artık.
işte şimdi hayata daha çok yakışıyor bu suskunluğum
ve sana hiç benzemese de
ben sadece cocukluğundaki yüzüne vurgunum.
gelme-din..

senden kalan son kırıntıları topluyorum bu gece.. sehpanın üzerinde senden parçalar.. bardaklar, bodrumdan aldığımız kırık nazar boncuğu, bende unuttuğun penye.. sarılacakları kağıtları bekliyorlar.. sıkıca sarmaya başlıyorum kırık nazar boncuğunu (sanki kırılacak yeri kalmış gibi).. VE; o bardaklar! niye hala korumacıyım ben bu sevda da? VE, niye hala seni, senden kalanları köpüklere; gazete kağıtlarına sarıp saklıyorum.. yarın sabah, ikinci el eşya ticareti yapan birilerini çağırıp, boşalttırıcam bu evi.. kaç liraya alırsınız, ne zaman ödersiniz diye sormadan.. sana dokunan tüm eşyalar gidicek yarın.. sadece, minik bir karton koli kalıcak bende.. nazar boncuğu, bardaklar, birlikte aldığımız bütün sevdiğin kitaplar.. ha, bir de yandığında güzel kokuyormuş diye aldığın ve asla kokmayan mumlar (seni ne çok kandırıyorlar).. ha, “sakın ha bir daha şarjım bitti deme” diyerek bıraktığın şarj cihazı.. sadece sen geldiğinde kullanılan çakmak ve çok sevdiğin kalp yastık.. bütün bunların, bütün bunların hepsi bir karton kutudan sen olarak bakıcaklar bana bundan böyle..

bu evi, bu evi ilk temizlediğin gün geldi aklıma şimdi.. yerleri, duvarları, camları böyle çıldırasıya bi tempoyla sildiğin halin gözümün önünde.. nasıl da hırslıydın.. sanki kirli bi hayattan temize geçiş gayreti gibi.. umutlu, samimi.. sonra! sonra, n’oldu da bu ev anlamını yitirdi.. n’oldu da sana mektuplar yazıyorum artık? üfff, neyse! gelenin, gidenin, kalanın hesabını yapmak istemiyorum ben bu gece.. sensizlik ve iş birlikçileri damarlarıma yayılmaya başladı.. kalbimin çok promil haykırması yakındır bu gece.. senden kalan son kırıntıları topluyorum bu gece; artık ayrılığın hasat zamanı! ..

~ cezmi ersöz ~

-emRe-

son günlerde aklıma/dilime/kulağıma takılan gülben ergen’in yeni çıkarttığı albümdeki parçalardan bi tanesini (bay doğru) sizle paylaşmak istiyorum. gülben ergen – aşk hiç bitmez adını verdiği yeni çıkardığı albümde çok güzel parçalara yer vermiş.. hoş da okumuş açıkcası. ben beğendim, umarım sizler de beğenirsiniz. sizi şarkıyla baş başa bırakayım..

bir defa aşktan soğuyunca muhtemelen çok zor,
bir daha sevmek istemiyorsun.
hele senle aşk değil bu çok kurallı bir okul,
sevmedikçe kaytarıyorsun.

sen doğru ben baya yanlış, bay doğruyla bayan yanlış
sanki herşey sana kalmış, dünya istediğin kadarmış
yok mu bu işte bir yanlış, herkes ellerinden kaymış
yalnız tahtında otur dur o zaman.

sen doğru ben baya yanlış, bay doğruyla bayan yanlış
sanki herşey sana kalmış, dünya istediğin kadarmış
yok mu bu işte bir yanlış, herkes ellerinden kaymış
şimdi beni onlardan ayır o zaman.

bir ara kendine gelince yalanı durdur,
aklındakinden kaçıyorsun.
sevdiğini söylemekte çok güzel huydur,
gecikince kayboluyorsun.

sen doğru ben baya yanlış, bay doğruyla bayan yanlış
sanki herşey sana kalmış, dünya istediğin kadarmış
yok mu bu işte bir yanlış, herkes ellerinden kaymış
yalnız tahtında otur dur o zaman.

sen doğru ben baya yanlış, bay doğruyla bayan yanlış
sanki herşey sana kalmış, dünya istediğin kadarmış
yok mu bu işte bir yanlış, herkes ellerinden kaymış
şimdi beni onlardan ayır o zaman.

sevgiler – saygılar..
dinlemek için buyrun;